بنام خدا

هوا سرد بود و شیشه های ماشین بالا ، بخاری ماشین هم روشن ، پشت چراغ قرمز سه راه شمال جنوبی ایستاده بودم ، دور و برم رو نگاه می کردم و تابلوها و تبلیغات مغازه ها ، لوازم خانگی تلویزیون مادیران، یخچال ال جی ، امرسان، کرایه لباس عروس و سفره عقد ، حلقه نامزدی ................ یکدفعه تابلوی کاشی که عکس علی آقای روی اون حک شده بود نظرم رو جلب کرد چشمهای قشنگ علی آقا و چهره مظلومش و کلاه روی سر علی آقا میخکوبم کرده بود چراغ سبز شده بود ولی من توی حال خودم بودم که با بوق ماشین های پشت سرم که خیلی هم عجله داشتند و شاید هم هر روز چندین  بار از کنار این تصاویر بدون اعتنا رد می شوند از جا پریدم و به خودم آمدم ، حرکت کردم و اون طرف سه راه ایستادم ، راستش دیگه از دست دنیا خسته شده بودم ولی شنیده بودم که شهدا ء دنیا را سه طلافه کردند و رفتند ولی خوب چه جوری ،

وقتی عکس علی آقا رو دیدم فرصت را غنیمت شمردم و با خودم گفتم امروز باید این موضوع رو از علی آقا سوال کنم .

کنار عکس که رسیدم چمشهای علی آقا رو که نگاه می کردی  می تونستی بفهمی که علی آقا باهات حرفهای زیادی داره نه با من ، با هر کسی که از کنار تابلو رد می شه ولی ما هیچ  کدوم   به نگاههای علی آقا توجهی نمی کنیم !!

توی چشماش زل زدم و گفتم سلام ، وقتی جواب سلاممو گرفتم ، پرسیدم علی آقا شنیدم که شهدا دنیا سه طلاقه کردن ، می شه این رو برام معنی کنی ؟

گفت : چرا من ؟!! شما مگه نهج البلاغه نمی خونی ؟ گفتم نهج البلاغه !! چ چرا می خونم بعضی وقتا .

علی آقا گفت از جوابت معلومه که نهج البلاغه آقا هم مثل خودش غریبه !

چطور وقتی پشت اینترنت می شینی ، همه چیز رو سرچ می کنی ، اخبار ورزشی ، عکس ، مقاله ، .... اون وقت نهج البلاغه رو سرچ نمی کنی ؟

گفتم علی آقا شما اینارو از کجا می دونید ؟ زمان شما که این چیزا نبود نه کامپیوتری نه ...

گفت : پس معلوم می شه قرآن هم زیاد نمی خوانی ، آره ؟ آیه 169 سوره آل عمران که می گه " و لا تحسبن الذین قتلو فی سبیل ا... امواتا بل احیا ء عند ربهم یرزقون . مپندارید کسانی که در راه خدا کشته شده اند ، مرده اند ، بلکه زنده اند . در نزد خداوند روزی می خورند "

گفتم : پس شما از همه چیز ما خبر دارین .

علی آقا گفت :آره عزیزم ، حالا برگردیم سر مو ضوع اصلی ، مو لا علی ( ع) د رخطبه ی 82 نهج البلاغه می فرماید " چگونه خانه ی دنیا را تو صیف کنم که ابتدای آن سختی و مشقت و پایان آن نابودی است ؟ در حلال دنیا حساب و در حرام آ ن عذاب است . کسی که ثروتمند گردد فریب می خورد و آ ن کسی ک نیاز مند باشد اندوهناک است و تلاش کننده دنیا به آن نرسد ، و به رها کننده آن روی آورد . کسی که با چشم بصیرت به آن بنگرد او را آگاهی بخشد و آن کس که چشم به دنبا ل دنیا دوزد کور دلش می کند ."

خوب ما هم پیرو همین مکتبیم و شاگردان کلاس آقا امیر المو منین (ع) .

گفتم : علی آقا این ها همه درست ، ولی می گن شما شهدا ء افراد عجیب غریبی بودین ؟

علی آقا گفت : این حرفا چیه ؟ ما هم مثل شما زندگی می کردیم ، بازی می کردیم ، درس می خوندیم ، غذا می خوردیم ، ولی آره چیزی که بود اینه ، توی د نیا بودیم  ولی با د نیا نبودیم .

گفتم : شاید زمان شما فرق می کرد می دونی چرا ؟ چون از مادرت شنیدم که اگرزنی درکوچه بوداز خونه بیرون نمی رفتی تا اون زن رد بشه ! درسته ؟ گفت : بله ، گفتم حالا که اینطوری نیست توی فامیل که نگاه می کنی می بینی زن و مرد به هم محرمند ، توی کوچه و خیابون و دانشگاه هم که انگار نه انگار ! اصلا ً معیار پوشش ، دستورات اسلام نیست ، هر خانمی بخواد مثل زمان شما پوشش داشته باشه میگن امله . الان دیگه می گن همه چیز مدرنیته شده ، اینترنت ، ماهواره ، کافی نت ، کافی شا پ ، کافه گلاسه ...

علی آقا گفت : ببین ، دین اسلام که بر پیامبر(ص) نازل دین کاملی بود و این زمان و اون زمان نداره ، اگه تفاوتی هم بین رفتار ما و دستورات اسلام می بینی به این دلیله که ما تغییر کردیم و از دستورات دین فاصله گرفتیم در حالیکه این همون دینی است که به قلب پیامر نازل شده .

خوب علی آقا ، حالا که اون با لا نشستی و همه چیز رو می بینی  ، ماهارو چطور می بینی ؟

به نظرت تونستیم با رفتارمون قدر دان خون شهدا باشیم ؟

چی بگم ؟ داری مجبورم می کنی چیزایی را بگم که دوست ندارم به زبون  بیارم .

می دونی درسته که دفاع از آب و خاک وظیفه ای است که به عهده همه ی ماست اما فکر می کنی دلیل دفاع ما چی بود ؟ یعنی ما رفتیم جنگیدیم و خون دادیم که فقط دشمن رو بیرون کنیم و نذاریم خاکمون و سرزمینمون دست بیگانه ها بیفته یا نه چیزی فرا تر از این ؟

می دونی یه سری چیز ا هست که گفتنش برام سخته اصلا ً بگو ببینم تو می دونی ارزش چیه ؟

خوب معلومه دیگه  شاید هر چیز بها دار و قیمتی و ..... نمی دونم ، یه چیزی تو این مایه ها .

یکی از دلایل رفتن ما همین حفظ ارزشها بود که همه ی دستوررات اسلامی ارزش محسوب می شوند مثلا ً دفاع از اسلام و قرآن ، ولایت یا دفاع از آب و خاک و ناموس ، احترام و ادب نسبت به دیگران ، عدم مزاحمت برای دیگران ، پاکدامنی و عفا ف یا به زبون ساده تر همون رعایت حجاب و .... که همشو ن هم به تعبیر تو بهادار و قیمتی هستن

حالا چقدر بین شماها رعایت می شه و چقدر تونستین از اونا پاسداری کنین خداوند بهتر می داند .

به عنوان مثا ل همون چیزهایی که خودت گفتی این ها دهن کجی به ارزشهاست و ما هم ناظریم ، احساس می کنیم که خونمون داره توسط بعضی افراد جامعه پایمال میشه ،اصلاً بگذریم ، خوب دیگه چی ؟

علی آقا تابلوهای تبلیغاتی که توی شهر بیداد می کنن ، کنار تابلوی تصویر شما تابلوی حلقه نامزدی با ارتفاع چند برابر تصویر شما علم شده و این درخت هم که انگار می خواسته با شاخ و برگش شما رو نوازش کنه ندونسته تصویر شما رو مدتی پشت خودش پنهون کرده بود ، نظر خودت چیه ؟

-    حقیقت اینه که ما نیازی به این نداریم که عکسمون توی کوچه و خیابون زده بشه ولی خوب جوونایی مثل شما که می خوان گذشته افتخار آمیز این مردم و اجتماع رو در اذهانشون نگه دارن و دنبال زنده نگه داشتن مصادیق حافظین ارزش ها هستن این کار رو پیگیری می کنن .

-    ولی می دونی انگار ما دیگه کم کم داریم از یادها می رویم ، بعضی دوستامون هم که پستی و میزی و دنیایی ..... ولی یه چیز مهم تر از عکس ادامه دادن راه و روش ماست که همون یکرنگیها ، از خود گذشتگیها و کار برای رضایت خدا انجام دادن است .

-          راستی علی آقا کی مسافرشدی ؟

سال 65 وقتی که حدوداً بیست سا ل داشتم ، یک ترکش نا قابل خمپاره خورد به پیشونیم و از ام الرصاص آسمونی شدم .

بعد از آن که با علی آقا خد ا حافظی کردم ، به فکر فرورفتم با خودم گفتم ای کاش مسئو لین امرهم کمی بیشتر به فکر تابلوهای شهدا باشند و مردم هم ای کاش همون قدری که به تابلوهای تبلیغاتی توجه می کنند به این تابلوها هم توجه کنند و این قدر بی تفاوت از کنار آنها رد نشوند چون اگر همین افرادی که امروز عکسشون بعضی از تابلوهای سطح شهر را مزین کرده است یک روزی نمی رفتند و در مقابل صدام و صدامیان نمی جنگیدند و جون خودشون رو فدا نمی کردند امروز ما می بایست به جای همین تابلوهای تبلیغاتی که با خط فارسی خودمون نوشته شده تابلوهای تبلیغاتی و .... با خط عربی ، انگلیسی و... یا هر چیز دیگری را می دیدیم همان جوری که زمان اشغال خرمشهر توسط عراقی ها روی در و دیوار و تابلوها نوشته بودند   و جئنا لنبقی ( آمده ایم تا بمانیم ) ! راستی نظر شما چیه ؟

منتظر حرفها، درد دلها و نظراتتان می مانیم .

 

      

تهیه و تنظیم : حمید رضا رستمی

 Rostami 57 @ gmail . com 

   

 زندگینامه و خاطرات سردار شهید حاج یونس زنگی آبادی

 

یونس زنگی آبادی ، سال 1340 ش در خانواده ای مستضعف و متدین ، در روستای زنگی آباد کرمان به دنیا آمد . پدرش ملا حسین ، مردی مومن و عاشق اهل بیت بود . وقتی در سن 75 سالگی از دنیا رفت یونس 12 سال بیشتر نداشت .

از این پس ، یونس نوجوان برای کمک به هزینه زندگی در کنار درس خواندن ، به کار گری روی آورد . با شروع زمزمه های انقلاب در حالی که دانش آموز دبیرستان بود در تظاهرات و حرکتهای انقلابی نقش جدی داشت .

تد بیر ، شجاعت و جسارت او در عملیات مختلف باعث شد تا او را فرماندهی بنامیم که تمام زندگی اش در جبهه های جنگ خلاصه می شد .

 

                        *****************************************

 

شورای ده برای تحویل یخجال ، تلویزیون و ..... اسم می نوشتند و قرعه کشی می کردند . اسم مادرش در آمده بود .

گفت : تا وقتی تمام مردم یخچال نداشته باشند ، مادر من یخچال نمی خواهد .

 

                                  ****************************

 

یک برگه بزرگ آورد بیرون و بسم ا... گفت

شرایطش را نوشته بود .

همه اش از جبهه و ماموریت و مجروحیت و شهادت گفته بود و این که من باید با شرایط سخت حاج یونس بسازم تا با هم ازدواج کنیم . شرط کرده بود مراسم عقد توی مسجد باشد .

 

                             *************************

 

 

همه را دعوت کرده بود مسجد .

از سپاه کرمان هم آمده بودند .

دعای کمیل که تمام شد ، عاقد توی جمعیت دنبا لش می گشت .

تازه مردم فهمیدند مراسم عقد حاج یونس است .

 

                                **********************

 

می رفتیم برای تحویل خط

گفت بذار من پشت فرمان بنشینم .

توی راه یک خمپاره شصت خورد کنارمان . به خط که رسیدیم گفت : یک تکه پارچه نداری

دستم را ببندم ؟

ترکش خورده بود توی ساعدش و خون از دست و آ ستینش می چکید .

وقتی اعتراض کردم که چرا با زخم دستش رانندگی کرده گفت : ما می خواهی خط را تحویل بگیریم ، زشت است آدم توی این شرایط بگوید دستم زخمی شده .

 

                                 **************************

 

به غیر از آب قمقمه آب دیگری نداشتیم .

دستور داد هر کس آب دارد بدهد به اسیرهایی که از دیشب توی محاصره بودند .

 

                              ****************************

 

با شهید حاج قاسم میر حسینی رفته بود حج .

تمام سوغاتی شان را از قم خریده بودند .

می گفتند : این پول ،ارزکشور ماست ، باید آنرا به داخل برگردانیم .

 

                               *****************************

 

بیست و پنج روز از والفجر 8 می گذشت . تصمیم گرفت خاکریز یکی از خطوط فاو – البحار را دو جداره کند .

با چراغ یک چراغ قوه کوچک راننده بولدوزر را هدایت می کرد که خاک را کجا بریزد .

راننده که خسته می شد خودش می نشست پشت فرمان و ........

 

                               *********************

 

موقعیت حاج قاسم خیلی خطرناک بود .

از پشت بی سیم اعلام کرد اگر من شهید شدم ، بعد از من حاج یونس فرمانده لشکر است .

 

                                 ********************

 

5نفر بودیم .

بعد از نماز به حاجی گفتم : امشب شام دعوت شما ییم و خیلی اصرار کردم .

حاج یونس گفت : خدایا چی می شد امشب کسی ما را دعوت می کرد ؟ !

هنوزچند دقیقه نگذشته بود که جوانی به طرف ما آمد و گفت : برادرها امشب افتخار بدهید و مهمان من باشید .

گفت : مادرم غذابرای پنج نفرزیاد درست کرده و گفته دوستانت را دعوت کن .

من هم گفتم اولین کسی که توی مسجد دیدم دعوت می کنم .

 

                      ****************************

 

   

پل ماهی گیری را حاج یونس با چنان سرعتی گرفت که همه فرماندهان متعجب بودند و باور نم کردند .

 

آقا محسن رضایی که پشت بیسیم گفت : مسئولین از کارش تشکر کرده اند می فهمیدیم چه کار کرده است

 

 

                        ***********************

 

ساعت هشت شب کتفش ترکش خورد .

از ترس این که خاکریز تمام نشود یا اینکه حاج قاسم بفهمد تا ساعت چهار صبح ادامه و کار را تمام کرد .

دو ،سه روز بعد دیدمش .

از بیمارستا ن فرار کرده بود .

می گفت : هنوز یک دستم سالم است .

 

                          *********************

 

دود باروت صورتش را سیاه کرده بود . گوشه چادر نشست و با خاک زیر سرش را بلند کرد .

گفت : با اجازه من 10 دقیقه بخوابم . سر ده دقیقه بیدار شد .

با تعجب گفتم : حاجی خوابت همین بود ؟

با خوشرویی گفت : توی جبهه هر بیست و چهار ساعت ، بیشتر از 5 دقیقه خواب سهم آدم نمی شود .

من چهل و هشت ساعت نخوابیده بودم ، سهمیه ام را گرفتم

 

                           *******************

 

آخرین باری که آمده بود مرخصی گفت : حاج قاسم اسم تیپ مارا گذاشته امام حسین (ع) .

حاج یونس می گفت : چون اسم ما تیپ امام حیسن (ع) است دوست دارم مثل امام حسین (ع) شهید شوم .

                            *********************

 

حواله ماشین را که دادند بهش ، نپذیرفت .

با خودم گفتم چقدر وضعش خوب است که ماشین براش بی ارزشه !

وقتی رفتم توی خانه اش ، یک اتاق کاهگلی بود ویک اتاق نیمه کاره .

 

                        ***********************

 

قبل از کربلای 5 آمد قرارگاه .

موقع خدا حافظی رگ گردنش را بوسیدم و التماس کردم شفاعتم کند .

گفت : این جوری نگو ، خدا به همه توفیق بدهد ....

بار دوم که التماس کردم ،گفتم به خدا قسم چیزدیگری می بینم .

لبخندی زد و گفت : پس تو هم فهمیدی ؟

خودش زمان شهادتش را میدانست .

 

                     ******************

 

از بالای خاکریز صدایم زد

بی مقدمه به خورشید اشاره کرد و گفت : می بینی آفتا ب چه طور غروب می کند ؟

با تعجب گفتم : بله

گفت : آفتاب عمر من هم دارد غروب می کند

                                ******************

 

گفت  : از من راضی هستی یا نه آن دنیا یقه ام را نگیری ؟

گفتم : من حلالت کردم . از تو راضی ام .

گفت : اگر از ته دل این را گفتی آن دنیا شفاعتت را می کنم .

 

                         *****************

 

داشت فاطمه را می بوسید . تا من را دید رنگش عوض شد .

گفت : حاجی زخمی شده آوردنش کرمان .

گفتم : پس حاجی شهید شده  ؟

گفت : نه ! علی شفیعی شهید شده ..

گفتم : حاجی هم شهید شده ؟

گفت : نه علی یزدانی شهید شده .

گفته بود اگر کسی آمد گفت  زخمی شدم و من را آورده اند کرمان ، شما بدانید شهید شده ام .

 

                           ***********************

 

گفت : من که شهید شدم باید از روی پا بشناسیدم .دوست دارم مثل امام حسین (ع) شهید شوم .

روی تابوت را که کنار زدم ......................

 

                         *********************

 

آری ، در نهایت خاک شلمچه و عملیات کربلای 5 با شکوه ترین فراز زندگی سردار شهید حاج یونس زنگی آبادی بود . حماسه شور انگیز حاج یونس در این عملیات ، نام زیبای او را برای همیشه در کنار نام مردان بزرگ این سرزمین جاودانه کرد .

یادش گرامی ، راهش پررهرو باد

سردار شهید علی شفیعی                              به نام خدای شهیدان

 

 

علی شفیعی در 18 آبان1345 در شهر کرمان و در خانواده ای فقیر پا به عرصه هستی گذاشت . دوران ابتدایی و راهنمایی را با موفقیت پشت سر گذراند .

در این زمان پدر را به خاطر ابتلا به بیماری سرطان از دست داد و در کنار مادر رنجدیده خود با دست و پنجه کردن با فقربه زندگی ادامه داد.

در سال 1356 که یازده سال داشت ، کم و بیش در فعالیتهای انقلابی علیه رژیم مانند پخش

اعلامیه ، نوار و کتابهای امام در مسجد جامع شرکت کرد .

در سال 1357 به دلیل شلوغی اوضاع مملکت ترک تحصیل کرد و فعالیتهای خود را با ورود

به بسیج مسجد گسترش داد .

با شروع جنگ تحمیلی ، همراه با هدایای مردمی که به جبهه فرستاده می شد پا به جبهه گذاشت و کم کم خود جزء رزمندگان اسلام در جبهه حضور پیدا کرد .

در سال 1362 وارد سپاه شد و علاوه بر حضور در عرصه جنگ ، در فعالیتهای سیاسی – مذهبی از جمله شرکت در گروه امر به معروف و نهی از منکر هم شرکت داشت .

با حضور در جنگ با آن سن کم و بروز خصلتهای بارزی چون مدیریت ، تدبیر ، مخلص و عاشق بودن ، شجاعت و روحیه دادن به بچه های رزمنده ، نفوذ کلام و جذابیت و بسیاری از خصلتهای دیگر توانست خیلی زود جزء فرماندهان فعال جبهه جنگ شود .

در عملیات بدر ، والفجر 8 ، کربلای چهار شرکتی فعال و نقش آفرین داشت .

علی سرانجام در عملیات کربلای چهار 5 دی ماه سال 1365 پس از منهدم کردن سنگر دشمن

در حالی که 20 سال سن بیشتر نداشت و تازه چهار ماه از ازدواجش می گذشت در محور عملیاتی جزیره ام الرصاص بر اثر برخورد ترکش خمپاره به بالای ابروی چپش یکی از مسافران آسمان شد .

                   

                                            ******************

 خاطراتی از سردار شهید علی شفیعی 

 

 

اوایل ازدواجمان بود . یک شب از صدای دلنشین قرآن بیدار شدم . نور کم سویی به چشمم خورد .

از خودم پرسیدم : این نور از کجاست ؟ بعد از مدتی متوجه شدم از چراغ قوه ای است که علی روشن کرده

بود تا نماز شب بخواند ، چراغ بزرگتری را روشن نکرده  بود که مبادا من از خواب بیدار شوم .

علی خیلی به من احترام می گذاشت .              

                                                                                        فاطمه کیانی همسر شهید

 

                             *******************

هیچ گاه جنگ و جبهه را رها نکرد و سختیهای آن را با جان و دل پذیرفت . در عملیات والفجر 8 در کارخانه

نمک فاو آنقدر مانده بود که یک لایه نمک بر پوستش نشسته بود و با شوخی به بچه ها می گفت "اگر نمک

می خواهید من دارم "دستی بر موها و صورتش می کشید و نمک می ریخت  ، از بس با آب شور کارخانه

وضو گرفته بود ، تمام دست و صورتش شوره بسته بود .

او با این وضع مشکل هم حاضر نبود وظیفه خود را زیر پا بگذارد و برای آسایش خودش کار جبهه و جنگ

را رها کند .

                                                                              راوی : علی اکبر خوشی همرزم شهید

                        

 

                             *****************************

  

باید از کار او سر در می آوردم . آن شب تا نماز تمام شد ،سریع بلند شدم ولی ازاو خبری نبود زودتر از آنچه

تصور می کردم رفته بود. ، قضیه را باید می فهمیدم کنجکاو شده بودم هنوز صفوف نماز از هم نگسسته بود

که غیبش زد . شب دیگر از راه رسید  نماز و عبادت . مصمم بودم بدانم علی کجا می رود . طوری در

صف نماز قرار گرفتم که جلوی من باشد با سلام نماز بلند شد ، من هم بلند شدم به بیرون از مسجد می رود .

در تاریکی کوچه ای رها می شود و من هم ..... تا به خود می آیم ، بر دوش او یک گونی می بینم از کجا

آورده بود نفهمیدم  کوچه ها را در تاریکی یکی  پس از دیگری طی می کند . هنوز متوجه من نشده بود .

درب اولین منزل ایستاد گره گونی را باز کرد پلاستیکی را کنار در گذاشت چند مرتبه به شدت در را

کوبید و سریع رفت در باز شد زنی پلاستیک کنار در را برداشت به بیرون سرک کشید و برگشت .

من به دنبالش راه افتادم ، دومین منزل ، سومین منزل و ..... وقتی گونی خالی شد من به سرعت به طرف

مسجد حرکت کردم رودتر از او رسیدم منتظرش ماندم ، علی وارد مسجد شد . جلو رفتم ، سلام کردم جواب

داد . گفتم جایی رفته بودی : نه ...

مثل اینکه جایی رفته بودی ؟ با نگاهش مرا به سکوت وا داشت .

من جایی نبودم ، همین اطراف بودم

فایده ای نداشت . به ناچار از او جدا شدم و او را با خدایش تنها گذاشتم . کاری که بعضی شبها تکرار میکرد

می خواست همچنان مخفی بماند .

                                                                                   راوی – مادر شهید علی شفیعی

 

 

  

پدر یکی از بچه بسیجی هایی که تازه به جبهه آمده بود و دیپلم هم داشت و اتفاقا دانشگاه هم قبول شده بود به

اهواز آمده بود که پسرش را به خانه برگرداند .

عصبانی بود اتفاقا علی متوجه شد ، به سراغ پدرش رفت ، او را متقاعد کرد که یک شب آنجا بماند تا پسرش

را برای برگشتن راضی کند . آ ن شب علی با پدر آن بسیجی ساعت ها حرف زد به طوری که روز بعد

نه تنها او مایل به برگرداندن پسرش نبود ، بلکه خودش هم تقاضا کرد در جبهه بماند .

                                                       

                                                                   راوی احمد نخعی همرزم شهید علی شفیعی

   

زندگینامه سردار شهید عبد المهدی مغفوری

 

عبد المهدی مغفوری در سال 1335 در کرمان در خانواده ای تنگدست ولی متدین  به دنیا آمد.

پدرش برای دل مردم روضه می خواند و مخارج زندگی را از پشت دار قالی بافی فراهم می کرد .

عبد المهدی در سایه چنین خانواده ای رشد کرد و تحصیلات ابتدائی و متوسطه را در کرمان به پایان برد . آنچه در این دوران او را از دیگر همسن و سالانش متمایز کرد پایبند یش به دینداری بود  . او پس از پایان دوره دبیرستان در دانشسرا  پذیرفته شد و در رشته برق فوق دیپلم گرفت . در همین زمان بود که به خدمت سربازی فرا خواند ه شد . این روزها با اوج گیری انقلاب توأ م بود

عبد المهدی در این دوران سخت به مبارزات خود ادامه داد و پس از پیروزی انقلاب به کرمان باز گشت .با اینکه در دانشگاه پذیرفته شده بود با پوشیدن لباس سبز سپاه را ترجیح داد.

او مدتی در کردستان بود . بعد از آغاز جنگ ، تلاشش برای حضور در میدانهای نبرد و

سازماندهی نیروها در استان کرمان ، از او چهره ای مخلص و دلپذیر ساخته بود .

عبدالمهدی در موقعیت مختلف  فرماندهی در سطح لشکر 41 ثارالله و بسیج قرار گرفت و بیش از بیش در روند پر تلاطم نبرد سهیم شد . عملیات کر بلای (4) آخرین عملیاتی بود که عطر نفسهای این پیرو حقیقی ائمه اطهار (ع)و امام راحل را به جان می خرید .

 

عبد المهدی مغفوری در جزیره ام الرصاص پاداش جهاد اکبر و اصغر خود را گرفت و ساکن کوچه پروانه ها شد

                                                           به محض ورود به شهر ، با شهردار تماس گرفت                                                                گفته بود : فلانی یک شیر آب در فلان میدان چکه میکند  این آب بیت المال است فکری بکنید ، روز بعد شیر آب درست شده بود .

 

                                   ***************

 

می گفت برادران شما پاسدارید و آیه ای از قرآن روی سینه دارید . اسراف از شما بعید است چه بسا فقیری در همین کرمان یا در هر جای دیگر این جهان محتاج یک بشقاب برنج باشد ، امروز جمهوری اسلامی مرز

 

                              ****************

 

برای هر کاری ، هر چند کوچک و حتی یک یک امضاء ها می گفت بسم الله الرحمن  الرحیم و چون کررو انجام می داد می گفت الحمدالله .

 

                             *******************

 

پرسیدم آقا مهدی چه آرزویی داری

گفت : ظهور آقا امام زمان (عج) و خدمت در رکابش

بعد هم با تبسمی زیبا کفت : اگر من نبودم و آقا ظهور کرد سلام من رو به او برسانید و بگو ئید مهدی عاشقت بود .

 

                              *******************

 

توی صف ایستاده بود ، وقتی نوبتش شد فروشنده فروشگاه سپاه گفت حاج آقا ظرف شما خاک گرفته اجازه دهید بروم بشویمش – اجازه نداد ظرف رو گرفت و رفت بعد از ساعتی با ظرف شسته برگشت .

 

                              *********************

آقا سید کمال موسوی که استاد اخلاق و عارف به تمام معنی بود می گفت شهید مغفوری مجسمه تقوی بود ، او استاد من بود

 

                            *******************

 

 

 

دستش را که بوسید مرد افغانی گیج شده بود

حاجی می گفت : ای برادر من تحمل عذاب آخرت رو ندارم اگر ستمی به شما شده مارو ببخش . مرد افغانی خم شد و صورت حاجی رو تو بغل گرفت حالا هر دو گریه می کردند و مرد افغانی هی می گفت : زنده باد اسلام ، زنده باد شما .

 

                              *******************

یک زمین خالی بدون دیوار کنار منزلمان بود  مردم و ما از وسط آن زمین می گذشتیم تا راه کوتاهتر شود ولی حاج مهدی هرگز از داخل آن زمین رد نمی شد . می گفت شاید صاحب این زمین راضی نباشد .

 

                            *******************

 

مسئول بسیج استان که شد ، اولین اقدامش به محض ورود جابجایی میزها و صندلی ها بود ، می گفت همه رو به قبله !

 

                                  ***************

 

گفتند: خانمت بیمارستان است.

موتور را گذاشت کنار خانه و رفت بیمارستان .

ازش پرسیدم چرا با موتور نمی روی ؟

گفت امروز باک موتورم رو با بنزین سپاه پر کردم . درست نیست با موتور بروم.

تاکسی هم گیرش نیامد و پیاده رفته بود بیمارستان .

 

                              *****************

 

توی اتاق نشسته بودیم ، داشت حساب و کتاب امور سپاه رو می کرد

گفتم : حاجی خودکارت رو بده چیزی بنویسم ، گفت چند لحظه صبر کن و از خانه خارج شد . بعد از چند لحظه با خودکار نو وارد شد و اونو به من داد .

وقتی تعجب من رو دید داستان شمع و علی (ع) را برایم گفت .

 

                                 ****************

 

با تاکسی به خانه یکی از اقوام می رفتیم .

نیمه راه حاج مهدی به راننده گفت ترمز کنید پیاده می شویم .

راننده گفت : هنوز که به مقصد نرسیده اید . حاجی گفت شما این راهی که میروید

یکطرفه است و خلاف قانون و شرع .

راننده اصرار داشت که این راه کوتاهتر است و زودتر به مقصد می رسید .

ولی حاجی راننده رو مجاب کرد که مسیر رو برگردد و از مسیر درست به مقصد برسیم .

                               *******************

سال 57 در سلف سرویس دانشگاه تهران می خواستم با فیش غذای خودم برایش افطاری بگیرم . گفت من نمی خورم پرسیدم چرا ؟ پولش را می دهم . گفت نه این حق دانشجویان است . آمدیم بیرون نان و ماست خرید و افطار کرد

                      

                        **********************

 

 آخرین بار که میرفت جبهه برایش آئینه قرآن گرفتم ، قرآن را بوسید و آن را باز کرد سوره نور آمد " الله نور السموات و الارض " وقتی آیه را خواند حالش دگرگون شد ، گفت چه سوره خوبی انشاء ا... با نور بر می گردم .

روی تابوت رو که کنار زدم .............

 

                         ***********************

 

تلویزیون رو روشن کردم ، با تعجب حاجی رو بر صفحه تلویزیون دیدم ، با همان متانت همیشگی سخن می گفت ومردم وجوانان کرمانی رو به حضوردرکاروانهای سپاهیان محمد ( ص) دعوت می کرد .

حاجی جمله ای رو گفت که جوونها را دسته دسته به مراکز بسیج کشاند .

 حاج مهدی گفت : پایگاههای مقاومت سفارتخانه های امام زمان (عج) هستند .

 

                          *******************

 

داشت ظرفها رو می شست ، وقتی نیروهایی که در آسایشگاه خوابیده بودند مطلع شدند، همه سراسیمه و با عجله دویدند طرف آشپز خانه و شرمنده ازاینکه ظرفهای خود را نشسته رها کرده بودند و رفته بودند .

حاجی هم برای دلداری آنها قصه حضرت عیسی و حواریون را تعریف کرد .

 

                         **********************

همیشه با محاسن شانه کشیده ، تمیزو لباسهای مرتب در اجتماع حاضر می شد .

می گفت این فکرغلط است که ما نباید آراستگی ظاهر داشته باشیم .

حزب الهی بودن یعنی نظم و انضباط باطن و ظاهر .

 

                               ********************

 

هوا بارانی بود .

نیرو های اعزامی از پادگان امام حسین (ع) کرمان عازم جبهه بودند .

دیدم حاج مهدی خم شد و از میان گل و لای یک پیشانی بند رو برداشت و تمیز شست .

گفتم حاجی پیشانی بند زیاد داریم .

گفت : نه، مغفوری زنده باشد و نام آ قا امام زمان ( عج) زیر پا و میان گل و لای باشد .

 

                       ********************
با سپاهیان حضرت رسول (ص) در استادیوم آزادی تهران بودیم ، شام همبر گر بود .

تیزی همبرگرها صدای همه را در آورده بود .

 حاجی بدون هیچ عکس العملی غذایش را خورد، پرسیدم حاجی چطوری خوردی؟ خیلی تیز بود ، تبسمی کرد و گفت : برای من مهم حلال بودنش است نه تیزی ترشی و شوری .

                           *********************

وقت اذان شده بود .

جلسه مهم استانداری هنوز ادامه داشت ، آقای استاندار در حال صحبت بود که حاج مهدی از پشت میز بلند شد و جانمازش رو همانجا پهن کرد و بدون اینکه خجالت بکشد با قامت رعنا به نماز ایستاد ، الله اکبر .......

 

                           ***************

 

با موتو خودش اومده بود .

گفتم : حاجی بخشنامه اومده که فرمانده هان می توانند از ماشین سپاه استفاده کنند .

تبسمی کرد و خودکارش رو از جیبش بیرون آورد و گفت : من روز قیامت جواب همین رو هم نمی تونم بدهم .

                                 ********************

 

توی خط فاو داشت برای نیروهای عازم خط مقدم سخنرانی می کرد که باران شدیدی شروع شد چون نیروها اورکت نداشتند ، حاجی اورکتش را در آورد و به صحبتش ادامه داد .

یکی از نیروها می گفت : عمل آن روز حاجی تا ثیرش بیشتراز حرف هایش بود .

 

                    **********************

 

حاج مهدی مغفوری عاشق سپاه و بسیج بود . بارها دیده بودم در ورودی پایگاه را مثل زیارتگاه می بوسد . می گفت وقتی از این در وارد می شوم به آرامش می رسم . این بزرگوار اعتقاد بسیار  محکم و ریز بینی داشت . یادم می آید برای منزل نان می خواست تهیه کند و از جلو چند نانوایی رد شدیم . گفتم حاج آ قا این نانوایی ها خلوت است چرا نان نمی گیرید ؟

گفت صد متر پایین تر نانوایی سراغ دارم که عکس حضرت اما م (ره) را داخل مغازه اش نصب کرده ، فکر می کنم که او به ولایت نزدیکتر است                                                                                                        

                                                                                 راوی : شهباز حسن پور

                                      

                                    **********************

در ماموریتی بی آنکه متوجه بشود سرعت غیر مجاز می گیرد و به ماشین شتاب می دهد وقتی متوجه می شود به پاسگاه رجوع می کند و درخواست می کند که جریمه اش کنند این یعنی چه ؟ می گفت من در این دنیا حاضر به پرداخت جریمه هستم تا در آ ن دنیا امام ملا متم نکند و بگوید من دستور داده بودم که قانون را رعایت کنید

                                                    راوی : عبد الحسین مغفوری برادر شهید

 

                                          *******************

 

حاج مهدی برای همه احترام قا ئل بود بخصوص برای پدر و مادرش . ما هر وقت به خانه پدری ایشان می رفتیم دست پدر و مادرش را می بوسید و از موقع ورود به خانه تا داخل منزل به خودش اجازه نمی داد که جلوتر از مادر یا پدرش حرکت کند . تا آنها نمی نشستند به خود اجازه نشستن نمی داد . خدا میدا ند او چقد رآ گاه و محترم بود.

 

                             ****************************

 

تا آنجا که به یاد دارم هیچوقت ندیدم ایشان کنار سفره ای که پدر و مادرش نشسته اند دستش را زودتر از آتها به سفره برده باشد .

شبهایی که در منزل پدری حاجی میهمان بودیم  ، بنا بر شرایط شغلی پدرش دیرتر به خانه می آمد اما

 

 

حاج مهدی را می دیدم که همینطور با لباس بیرون نشسته است می گفتم چرا نمی خوابی ؟

می گفت  می ترسم پدرم بیاید و در حالت دراز کش خواب باشم ، آن وقت جواب این بی احترامی را چه طور بدهم ؟ بعد صبر می کرد و وقتی پدرش می آمد چراغ را خاموش می کرد ایشان هم می رفت بخوابد .

صبح هم قبل از همه بیدار می شد و به نماز می ایستاد .

                                       

                                                           راوی : فاطمه سلطا ن زاده  همسر شهید